WLASSH
 

Winchester Lever Action Shooters Society Holland 

 De Kolom van John 3

Bekentenis
Het moet mij eindelijk eens van het hart.
Ik sta al sedert 1960 te boek als "sportschutter" maar dat ben ik eigenlijk niet.
"Sssssssst! Niet door vertellen, Feint Merkel hört mit!"  Ik ben in eerste instantie iemand met voorliefde voor wapens, vuurwapens, blanke wapens en zakmessen. Ja, ook Landrovers, Westernpaarden en Rottweilers hebben mijn hart gestolen. Maar die zijn nu even buiten de orde. Soms maakt die liefde voor wapens etc. mij ongerust. Waar komt die liefde toch vandaan ? Heb ik een onderdrukte, verborgen behoefte om "te vuur en te zwaard" een staatsvorm te bestrijden. Of als een "lonely wolf" plannen te beramen om anderen naar het leven te staan ?
Of  voel ik onbewust behoefte mij als een goed bewapend lam te kunnen verdedigen tegen de wolf?

Of is het de simpele evolutie van de jager met lans pijl en boog en knots ? Toen de mens nog leefde van het veld?
Of ben ik een zonderling. Een uitzondering ? Een lonely wolf in een camouflagebroek, waar Yvo Opstelten zo tegen ten strijde trok.
Terwijl dergelijke overwegingen  mij door de geest dwarrelen, Googel ik wat en stuit ik op: "FROS" tijdschrift SPORTSCHIETEN.
Filip de Leeuw. M'n gedachten gaan onmiddellijk op een zijspoor. Filip DE LEEUW, de Leeuw van Vlaanderen. Wij kennen ook een Leeuw, een Leeuw, die worstelt en ontzwemt. 

                                      Luctor et emergo!


Filip de Leeuw schrijft: "Hoe langer ik in het schutterswereldje zit, hoe meer het me opvalt dat veel schutters naast vuurwapens ook een bijzondere interesse hebben voor (zak)messen". Niet alleen de jagers onder ons, maar ook de "gewone schutters" hebben vaak een voorliefde voor blanke wapens. Zal in ons bloed zitten zeker. OK Filip! Daar houden we het op. Het zit in ons bloed, in onze genen. We zijn dus geen  schimmige op moord en doodslag beluste zonderlingen. Wij volgen slechts de "De roep van het bloed".
Om wapens voorhanden te mogen hebben verplicht De Wet ons lid te worden van een Vereniging. Ja, juist een Schietvereniging.
Met veel familie, vrienden en collega's bij de vleet, zit ik niet direct te springen om lid te worden van een vereniging met nog meer verplichtingen. Nog minder om streng gereglementeerde schietdisciplines te schieten. Al helemaal niet om steeds meer formulieren in te vullen.
Mij werd kortgeleden door Het Gezag verweten mij aan ernstige slordigheid te hebben schuldig gemaakt door mij acht dagen i.p.v veertien dagen voor het verlopen van mijn verlof te melden voor verlenging. Bij herhaling van een dergelijk ernstig te kort schieten, zou mijn verlof kunnen worden ingetrokken. Alles keurig op papier gesteld en ondertekend door het Hoofd Plaatselijke Politie. Opgeborgen in mijn dossier.  Ja ik weet het, de Wet moet worden recht gedaan. Maar een dergelijk ONBENULLIG handelen in het belang van de VEILIGHEID, getuigt m.i. van zodanig onbegrip, dat ik vrees voor wat ons allemaal nog te wachten staat.
Verenigd Europa heeft nog massa's ellende voor ons in petto. Alles in het belang van de veiligheid. De horden "vluchtelingen" die men niet mannen kan, lopen vandaag storm op Europa. Eenmaal binnen wordt dat een orkaan. De boze geesten door wie zij worden aangestuurd zijn m.i. dezelfden die mij m'n plezier in de schietsport belemmeren.
Niet te geloven hé? Onderwijl werpt verenigd Europa zich op de schietsport. Tuk op het "zieken"van eigen volk en blind voor de aanzwellende orkaan. Ik acht niet uitgesloten dat ergens in het oog van die orkaan wat Kalasjnikovs verborgen zitten.


Hier wringt mij de schoen. Wringt mij zodanig dat de meest bekwame pedicure daar geen oplossing voor kan bieden.
Conclusie; De eerste de beste ras idioot is in staat mij, "a law abiding citizen" in een dwangpositie te plaatsen. Afstand doen van iets dat al jaren lang in mijn bezit is, waarmee nimmer een misdrijf werd gepleegd. Of crimineel  worden. Ja! knikken de Parlementariërs. "Ja! De Wet moet worden Recht gedaan." 

Ik heb gebiecht.
Eerwaarde vader, wil mij Uw zegen geven. 
Als ik mijn "schietvrienden" bij diverse verenigingen zo, na hun schietbeurt, aan de bar zie zitten.
Gezellig keuvelend, één hand in het schaaltje nootjes, pils onder handbereik, dan vraag ik mij af:
Waar hebben zij die minachting van Overheidswege aan verdient?

Voor 2000,- Euries koop je "op straat" een Kalasjnikov. Nee! Niet bij een schietvereniging!

John. H.J.A. de Bruin.

 



 Kijk altijd onderaan de homepagina voor toevoegingen of updates van stukjes.