WLASSH
 

Winchester Lever Action Shooters Society Holland 

 Respect en de ALV

17-03-2013
De Algemene Leden Vergadering (ALV)
Alhoewel zeer belangrijk voor de schietsport, dit keer gaat het niet over de ALV van de KNSA maar over onze eigen ALV, de algemene ledenvergadering van de schietverenigingen zelf.
Elk jaar krijgen de leden van een schietvereniging een uitnodiging tot het bijwonen van deze vergadering. En natuurlijk worden deze vergaderingen druk bezocht, of toch niet?
Als bestuurslid is het van belang om daar zeker aanwezig te zijn. Bijna elk keer zit het voltallige bestuur aan tafel en is de kantine gevuld met een handvol geïnteresseerde schutters. Het is maar 1 keer in het jaar dus waarom zou je niet gaan? Waarom komt maar een klein deel van de leden juist deze avond naar de vereniging toe?
Waar zijn toch al die andere leden? Deze laatste vraag heeft wellicht elk bestuurslid ooit wel eens in gedachte gehad bij het zien van de kleine opkomst. In de kantine is het rustiger dan tijdens een reguliere schietavond, er is maar 10-15 % van het ledenbestand aanwezig. Dat is inderdaad niet veel maar wel voorspelbaar. De bestuursleden weten vooraf al dat dit gaat gebeuren. Zolang er niets speciaals aan de hand is, is men niet geïnteresseerd en blijft men gewoon weg. Eigenlijk vreemd, we verenigen ons in een clubgebouw, beoefenen dezelfde sport maar als er iets te melden is blijven we weg. En juist dit is de kans om het bestuur vragen voor te leggen. Juist dit is de kans om nieuwe zaken die gepland zijn aan te horen en juist dit is de kans om andere schutters te ontmoeten die je normaal gesproken zelden ziet. Dus genoeg redenen om te komen zou je zeggen.
De tijdsduur van de vergadering is erg kort, de voorzitter opent de vergadering, de andere bestuursleden nemen daarna één voor één het woord. De leden die aanwezig zijn worden geïnformeerd en daarna is er kans tot vragen stellen. Soms wordt een serieuze vraag gesteld maar natuurlijk zijn er ook een paar leden die het gewoon leuk vinden om elk jaar maar weer een paar totaal niet terzake doende vragen te lanceren. Ach ja, het is voor hen een traditie geworden en niemand neemt ze dan ook meer serieus. Zelf zijn ze opgelucht, hebben weer even de aandacht gekregen die ze wellicht af en toe nodig hebben. Herkent u ze? Vast wel.
Na de rondvraag kan de vergadering gesloten worden. Tijdsduur?  Net iets meer dan een kwartier dus nog sneller dan vorige keer. Na de vergadering kan de resterende tijd gebruikt worden om te schieten. De schutters hebben de wapens meegenomen en snellen naar de baan, de groep napratende bestuursleden blijven achter. Het lijkt opeens weer een gewone schietavond.
Toch zijn er verschillen te bespeuren. De oplettende bezoeker ziet dat sommige vaste leden niet aanwezig zijn. Die zullen gedacht hebben; “Er is een ALV, ik ga maar niet naar de vereniging toe”. Anderen hebben de kans afgewacht en sluipen voorzichtig op een later tijdstip het verenigingsgebouw binnen. “Het zal toch wel afgelopen zijn?”. Opgelucht voegen de laatkomers zich onder de andere leden. Een vergadering, daar moeten ze niets van hebben. “Ik kom om te schieten en niet om te vergaderen” is een veel gehoorde opmerking. “Vergaderen is niets voor mij, laat dat maar over aan lui die dat graag willen doen en de baas willen spelen” is een andere opmerking.
Het gebeurt gewoon en we moeten het maar accepteren. Het is de moderne tijd, alhoewel ik er niet aan kan wennen.
Het wordt anders als een vergadering iets uitloopt. Het is bijzonder maar we hadden ooit een ALV die iets uitliep qua tijd. Een belangrijk onderwerp werd besproken en de leden wilden uitleg van het bestuur. Terecht natuurlijk, de leden hebben het bestuur gekozen en een gezonde discussie is prima.
Opeens gaat met een klap de deur open. Een paar leden met een partij wapenkoffers komen met veel lawaai binnen stampen. Halverwege bleven ze verbaasd in de deuropening staan. Je zag ze denken "Wat is hier aan de hand". De aanwezige leden en bestuursleden keken allen naar de mannen en wachtten min of meer op een excuus wat zeker volgen zou. De voorzitter wou net zeggen; "Kom binnen heren, er is nog plaats genoeg". Maar nee, de mannen draaiden zich om en liepen snel de deur weer uit, alsof ze een verkeerde vereniging waren binnen gelopen. Het enige dat de aanwezigen nog konden horen was de opmerking; “Het is vergadering, nooit aan gedacht, balen, snel maar naar huis” en de hard dicht slaande klapdeur.
Toppunt van onbeschoftheid natuurlijk.
Waarom verenigen zulke mensen zich bij ons vraag ik me dan af. Die zijn we toch liever kwijt dan rijk.
 
De laatste tijd wordt er veel over respect gesproken in de sport, iets wat ook voor onze sport geldt. Respect! De leden die zo onbeschoft de vergadering hadden gestoord en ook nog wat opmerkingen maakten toen ze wegliepen toonden op dat moment weinig respect voor het bestuur en de andere leden. Maar dit type lid verwacht wel dat alles gereed staat als hij besluit om te gaan schieten. Wat deze gasten niet beseffen is dat een deel van de leden het voorwerk verrichten om het hun mogelijk te maken dat ze kunnen schieten.
Wat nu als deze vrijwilligers er geen zin meer in hebben?
Precies, dan is schieten in Nederland niet meer mogelijk want die klojo's gaan het zeker niet oppakken.
De verenigingen draaien immers grotendeels op de hulp van vrijwilligers. Vrijwilligers en bestuursleden offeren kosteloos hun vrije tijd op, ten eerste omdat ze het leuk vinden om te doen en ten tweede omdat iemand het moet doen. Zij stellen u in de gelegenheid om te schieten, denk daar eens aan als u het verenigingsgebouw binnen loopt. De boel is opgeruimd, de schijven liggen gereed en achter de balie zitten medeschutters om u te helpen. Dat doen de bestuursleden van de verenigingen maar dat doen ook de bestuursleden van de KNSA. Al die mensen zijn hard aan het werk om die berg administratie en andere klussen te klaren. En geloof me, een vereniging met 500 leden en ook nog een paar grote huurders is praktisch een bedrijf geworden. Wij zijn weer één van de zo velen welke bij de KNSA zijn aangesloten, dus ook daar is veel werk te verrichten.
Denk eens aan al die mutaties die plaatsvinden, het invullen van de WM3’s, de vergaderingen, de verslagen, het regelen van de vergunningen, de gesprekken met de gemeente, gesprekken met de overheid, de competitie, de kaarten plakken, de incidenten, de storingen en het onderhoud. Allemaal zaken die elke keer weer aandacht vergen en die niet vanzelf gaan.
Ik startte het schrijven alsof het leek dat het over de ALV van de KNSA zou gaan.
Nee nog niet maar ik kan er wel mee eindigen. Over een paar maanden is weer een ALV van de KNSA te verwachten. Wat daar ook gezegd gaat worden, besef altijd dat mensen bezig zijn om zich in te spannen voor onze sport. Ook daar zijn vrijwilligers bezig voor de goede zaak en dat doen ze voor ons, de schutter.
 
Toon respect voor alle vrijwilligers die het schieten in Nederland mogelijk maken
en
waardeer wat ze voor ons betekenen.

 Kijk altijd onderaan de homepagina voor toevoegingen of updates van stukjes.